Ποιος είναι ο ρόλος που έχει ένα φεστιβάλ χορού σήμερα; Πώς η τέχνη του χορού συνδέεται με την εποχή της; Πώς συνομιλεί με την κοινότητα; Με ποιον τρόπο μπορεί ο χορός να προσφέρει την δυνατότητα να σκεφτούμε, να εκφραστούμε, να φανταστούμε, να ονειρευτούμε σε μια εποχή γεμάτη αγωνίες και σκοτάδι;

Στον πυρήνα του 32ου Φεστιβάλ βρίσκεται ο χορός ως έκφραση της ανθρώπινης αστάθειας, της αβεβαιότητας, του τέλους και της αρχής. Σώματα που προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπία, που πέφτουν, σώματα που επινοούν νέες γλώσσες, που δεν χωράνε στα ρούχα τους, που αντιδρούν στα στερεότυπα, σώματα που συνεχώς προσπαθούν να προσαρμοστούν, που καλούνται να γίνουν πιο γερά, πιο ικανά, πιο ανθεκτικά, σώματα που όσο κι αν πληγώθηκαν δεν σταμάτησαν να δίνουν τις μάχες τους.

Σε αυτόν τον ολοένα και πιο ασταθή κόσμο, η τέχνη αναδεικνύεται ως ένας κατεξοχήν χώρος μετασχηματισμού — σχεδόν ως μια μορφή μαγείας. Όπως η μαγεία δημιουργεί κόσμους πέρα από το ορατό και ενεργοποιεί το φαντασιακό, έτσι και η τέχνη επιχειρεί να ανοίξει ρήγματα στην πραγματικότητα, προτείνοντας νέους τρόπους ύπαρξης, αντίληψης και συνύπαρξης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ενεργοποιούνται μορφές επικοινωνίας που δεν στηρίζονται απαραίτητα στη γλώσσα, που υπερβαίνουν τα δεδομένα και δημιουργούν νέους κοινούς τόπους.

Το 32ο Φεστιβάλ συντίθεται από παραστάσεις που αποδέχονται αυτή την υπαρξιακή αστάθεια και δημιουργούν μαγικούς χώρους, χρόνους και κόσμους, υπερβαίνοντας τον ρεαλισμό. Μέσα από τη «μαγεία» της τέχνης, το εύθραυστο μετατρέπεται σε τόπο συνάντησης και δυνατότητας — έναν χώρο όπου η αβεβαιότητα δεν αποκλείεται, αλλά γίνεται κοινό έδαφος, και η ευαλωτότητά μας μια συνθήκη ουσιαστικής συνύπαρξης.